Η ΘΥΣΙΑ

Μάτια στραμμένα στον Θεό
στο βλέμμα τόσος πόνος.
Το σύμπαν όλο έχτισε
και όμως είναι μόνος.

Ποτήρι πίνει το πικρό
και η καρδιά ματώνει.
Προσεύχεται κι αγωνιά
γι’ αυτό που ξημερώνει.

Ξάφνου φωνές ακούγονται,
όχλος και φασαρία.
Άνθρωποι τον κυκλώνουνε
σαν τα άγρια θηρία.

Δεκάδες χέρια από παντού
με λύσσα τον τραβάνε.
Άλλα τον σπρώχνουν, τον χτυπούν,
στον Γολγοθά τον πάνε.

Πάνω σε ξύλινο σταυρό
το σώμα του καρφώνουν.
Αυτός τους ευεργέτησε
κι αυτοί τον θανατώνουν.

Κι ενώ τον βρίζουν και γελούν
με αγάπη τους κοιτάει
κι απ’ τον Θεό συγχώρεση
γι’ αυτούς παρακαλάει.

Τι μεγαλείο της ψυχής
να κλαις για τον εχθρό σου
την ώρα που ποτίζει αυτός
τη γη με αίμα δικό σου.

Την τελευταία του πνοή
με μια κραυγή αφήνει
και στον Πατέρα του Θεό
το πνεύμα παραδίνει.

Για όλους θυσιάστηκε
χωρίς κανείς να αξίζει.
Να νικηθεί ο θάνατος
ζωή να μας χαρίζει.

Ας εκτιμήσουμε λοιπόν
την σταυρική θυσία
και ας μετανοήσουμε
για κάθε αμαρτία.

(Τζένη Αθανασοπούλου)