Ο ΣΠΟΡΕΑΣ

Είπε ο Ιησούς παραβολή

για άνθρωπο σπορέα

που στο χωράφι δούλευε

καποια πρωία ωραία.

Στάρι στο χέρι κράταγε

και άρχισε να σπέρνει

και κάθε σπόρος, στο έδαφος

τη θέση του να παίρνει.

 

Κάποιοι απ’ τους σπόρους έπεσαν

στου δρόμου την ακρούλα

και τα πουλιά τους έφαγαν

μέσα σε μια στιγμούλα.

Αυτός είναι ο διάβολος

που απ’ την καρδιά αρπάζει

τον Λόγο, όταν ο άνθρωπος

δεν τόνε λογαριάζει.

 

Άλλα σποράκια φύτρωσαν

επάνω σε πετρούλες

μα ο ήλιος τα καυμάτισε,

δεν είχανε ριζούλες.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι

που με χαρά ακούνε

για τον Σωτήρα τον Χριστό

και τον ακολουθούνε.

Μα όταν για την πίστη τους

κάποιοι τους πολεμάνε,

αμέσως σκανδαλίζονται

και τον Χριστό ξεχνάνε.

 

Κάποιοι άλλοι σπόροι έπεσαν

σε αγκάθια και χορτάρια

και πρόβαλαν σιγά – σιγά

τα τρυφερά βλαστάρια.

Μα όταν μεγαλώσανε

τα αγκάθια κι οι τριβόλοι,

τα στάχυα καταπνίξανε.

Χαμένοι οι σπόροι όλοι.

Αυτές είναι οι μέριμνες

και η δίψα για τον πλούτο.

Πνίγουν τον Λόγο του Θεού.

Μέγα κακό και τούτο.

 

Μα κάποιοι σπόροι έπεσαν

σε χώματα αφράτα.

Μεγάλα στάχυα έγιναν

πλούσιο καρπό γεμάτα.

Άλλα τριάντα δώσανε,

άλλα ‘δώσαν εξήντα

κι αυτά που ‘δώσαν εκατό

δεν ήταν δα και λίγα.

Είναι οι άνθρωποι οι πιστοί

που πάντα υπακούνε

στον άγιο Λόγο του Θεού

κι έργο καρποφορούνε.

 

Στάχυ λοιπόν να ‘σαι και συ

που απ’ τον καρπό του γέρνει

και στον Ουράνιο γεωργό

σοδειά άφθονη φέρνει

 

(Τζένη  Αθανασοπούλου)