ΚΟΚΚΟΣ ΣΙΝΑΠΕΩΣ

Ο κόκκος του σινάπεως
το πιο μικρό σποράκι,
με λίγο χώμα και νερό
γίνεται σα δεντράκι.

Κι εκεί επάνω στα κλαδιά
μικρά πουλιά κουρνιάζουν.
Τα πονεμένα τους φτερά,
στον ίσκιο ξεκουράζουν.

Σπόρος είναι η πίστη μας
κι ο Λόγος στην καρδιά μας.
Όσο αυτά αυξάνονται
τραβούν κι άλλους κοντά μας.

Βρίσκουν ανάπαυση οι ψυχές

στης πίστης το κλωνάρι
και τις βοηθάμε να γευτούν
του Ιησού τη χάρη.

Κι αν κάποιοι όπως τα πουλιά,
πάλι μακριά πετάνε,
κάποιοι άλλοι χτίζουνε φωλιά
και το Χριστό κρατάνε.

Αν είναι φίλοι η πίστη μας
σαν σιναπιού τον κόκκο,
με μία λέξη τα βουνά
ευθύς θα αλλάζουν τόπο.

Στη θάλασσα θα πέφτουνε
όταν εμείς το πούμε,
με μία προϋπόθεση…
άγια ζωή να ζούμε.

(Τζένη  Αθανασοπούλου)